headerimage

uitwisseling 2018 maandag 23 april

dag 4 Massada en Dode Zee

 

Op deze fraaie maandag maken wij kennis met onze gids voor de komende drie dagen. Hij is een gids met een grote kennis van Israël en haar geschiedenis, maar ook van de godsdienstige betekenis van veel plaatsen. Met veel enthousiasme weet de gids ons deze dag te boeien.

 

Forten Herodes Iedereen heeft er duidelijk zin in als de bus vanuit Kfar Saba vertrekt. Voor een groot gedeelte rijden wij over Route 6, de belangrijkste snelweg in Israël. Alles lijkt zo normaal en rustig, maar er worden wel controleposten gepasseerd en militairen zijn nooit ver weg! Bij een tankstation wordt even gepauzeerd. Dat er veel toeristen passeren, blijkt wel uit de mogelijkheid om op een dromedaris te rijden. Een klas tieners maakt hier gebruik van met veel gegil.

 

Na een forse rit door de woestijn bereiken wij Massada (of Masada), een citadel op een rots bij de Dode Zee (Hebreeuws:burcht in het Hebreeuws voor burcht).

 

Koning Herodes vluchtte in 40 v. Chr. uit Jeruzalem naar deze plek omdat hij in gevaar was. Het fort van Massada werd tussen 40 en 4 v. Chr. door hem uitgebreid, zodat het een veilige vluchtplaats werd. De rots varieert in hoogte van ca. 400 meter tot 90 meter.
 
 
Na de val en verwoesting van Jeruzalem en de Joodse Tempel tijdens de Joodse Opstand in 70 n. Chr. werd er op verschillende moeilijk toegankelijke plaatsen van het land nog verzet gepleegd tegen de Romeinse bezetters, onder meer door de Zeloten bij Massada. Eén van de verhalen vermeldt, dat de Romeinen, toen zij de rots tenslotte innamen in het jaar 73, de dode lichamen van hun tegenstanders daar aantroffen, die dus massaal zelfmoord hadden gepleegd. Vaak wordt aangenomen dat het verzet bij Massada het allerlaatste verzet was dat in het land werd gepleegd en dat de massale zelfmoord een heroïsche daad was.

 

Vandaag de dag trekt Massada veel bezoekers. Wij gaan met een kabelbaan naar boven (er is ook een pad, maar daar ontbreekt de tijd voor). De citadel is gedeeltelijk weer opgebouwd op de oude restanten. Een zwarte lijn markeert de scheiding tussen de originele restanten en de 'nieuwbouw'.

 

 

Met een fles water in de hand (de temperatuur is zeer aangenaam, dus drinken is een noodzaak!) worden wij meegenomen door de gids in de boeiende geschiedenis van de citadel. Een complex waarin men midden in de woestijn kon overleven door allerlei ingenieuze constructies. Uiteraard moet dan ook de inwendige mens worden versterkt en dat kan in het restaurant. Waarna met dezelfde kabelbaan de reis naar beneden wordt ondernomen. Iets ten zuiden van Massada werd gestopt bij een fraai strand. De bus reeds enige tijd langs de Dode Zee.

 

Vele jaren geleden was de omgeving van de Dode Zee nog volledig door een oceaan bedekt. Als gevolg van een aardbeving werd de Jordaan Vallei gevormd en er ontstonden meren in de lager gelegen gebieden. Door de sterke zonnestraling en het extreem droge klimaat verdampt het grootste deel van het water, waardoor zout en mineralen achterblijven.

 

 
De meesten van ons verheugen zich erop om te drijven in de Dode Zee. Als we het water in lopen laten we ons al snel voorzichtig in het zoute water glijden. Ook al is het ondiep, je drijft meteen. Het water van de Dode Zee voelt heel anders aan dan zeewater of zwembadwater. Het voelt op de huid alsof je jezelf ingesmeerd hebt met zonnebrandcrème. Het is een bijzondere beleving, hoe je blijft drijven op dat speciale water.

 

De Dode Zee is een meer (hoewel de naam anders aangeeft) en is ingeklemd tussen Jordanië, de Westelijk Jordaanoever en Israël. Je vindt er hotels langs de kant waar vaak mensen komen met huidaandoeningen (psoriasis). De Dode Zee is 's werelds rijkste bron van revitaliserende zouten en mineralen. Deze mineralen uit de Dode Zee zoals calcium, magnesium, kalium, natrium, ijzer, fosfor, jodium, sulfaten en bromiden zijn voor veel lichaamsfuncties van groot belang. Bij de zuidpunt van de Dode Zee ligt de grootste zoutwinplaats van de wereld, de Dead Sea Works. De winning van deze zouten en mineralen is van groot belang voor de economie van Israël. Ook Jordanië heeft aan hun kant een bedrijf voor het winnen van zouten en mineralen.

 

 

De Dode Zee is het laagstgelegen punt op de aarde. Het meer ligt ongeveer 400 meter onder zeeniveau. Jammer genoeg verdampt er steeds meer water van de Dode Zee, en is het zoutgehalte 30% van het water, waardoor je blijft drijven. Daardoor wordt het meer steeds kleiner en is de kans groot dat het helemaal verdampt. Op dit moment is de Dode Zee 1000 km2 groot. Rondom de kust zie je ook steeds meer plekken waar de aarde is ingestort vanwege het wegtrekkende water en de ondergrondse grotten die instorten.

 

Helaas stroomt er niet veel water in de Dode Zee en regen valt er vrijwel niet. Toch heeft men in de woestijn geulen aangelegd en vanuit Jeruzalem riolen zodat het meeste regenwater de Dode Zee instroomt. Ook is men bezig met het ontzilten van zeewater uit de Middellandse zee. Dit water kunnen ze op vele manieren gebruiken. Ook voor de Dode Zee! Hoe goed het dan ook voor je huid kan zijn, je moet niet langer in de Dode Zee blijven drijven dan 15 min. Daarna flink afspoelen met gewoon water. Want blijft er zout op je huid achter, dan gaat dit irriteren. Daarom lieten wij ons voorzichtig in het zoute water zakken, zonder gespetter. Zo geheel anders dan we gewend zijn. Want 1 spetter in je oog zal geen pretje zijn.

 

Na het genieten van ons drijffestijn gingen we weer naar onze gasthuizen. Na een goede douche is het tijd om weer terug te gaan naar Kfar Saba. De chauffeur heeft gekozen voor een iets andere route dan op de heenreis.

 

Aan het begin van de avond wordt Kfar Saba weer bereikt en gaat iedereen weer naar het gastgezin met vele indrukken in de bagage.

 

↑ top